Inowrocław jest miastem położonym na Równinie Inowrocławskiej. Jest to region rolniczy tzw. Czarne Kujawy (dominują żyzne, czarne ziemie pobagienne). Od IX wieku był osadą targową. Prawa miejskie uzyskał w 1238 roku. Był kasztelanią, stolicą księstwa, aż w XIV wieku został przyłączony do Korony. Jest miastem przemysłowym, rozwinął się tu przemysł chemiczny, maszynowy, spożywczy, szklarski, poligraficzny. Stanowi również znaczący węzeł kolejowy.

     Ponad sto lat temu, kiedy pod miastem szukano dobrego ujęcia wody, zamiast niej na niewielkiej głębokości znaleziono solankę. Podziemne złoże okazało się pozostałością istniejącego na tych terenach, przed milionami lat morza. Soli były znaczne ilości oraz leżała bardzo płytko – zaledwie 125 metrów pod powierzchnią. Początkowo nie myślano, aby solankę wykorzystać do leczenia, choć jej skład był bardzo podobny do kilku innych zdobywających popularność uzdrowisk w Czechach, Niemczech czy Austrii.

     W XIX wieku w oparciu o wykorzystywane solanki chlorkowo – sodowe, bromkowe, magnezowe oraz borowinę powstało tu uzdrowisko, jest to uzdrowisko balneologiczne, w którym leczy się choroby układu krążenia i trawienia, narządów ruchu oraz choroby reumatyczne. Pierwszy zakład leczniczy uruchomiono już w 1876 roku. Rocznie uzdrowisko odwiedza kilkanaście tysięcy kuracjuszy.
     Dzisiaj atrakcyjność całego uzdrowiska stanowią w znacznej części nowo wybudowane tężnie. Budowla usytuowana jest na południowy zachód od centrum miasta, na skraju wielkiego Parku Zdrojowego. Stanowi jakby oddzielną część miasta. Teren ten jest zamknięty dla ruchu samochodów oraz wszelkich pojazdów z wyjątkiem rowerów.
     Droga od skraju parku do tężni zajmuje około 15 – 20 minut. W środku i na zewnątrz spacerują oraz odpoczywają na ławeczkach kuracjusze i turyści. Projekt tężni powstał już w latach 80 – tych XX wieku, ale pierwsza ściana powstała dopiero w 1995 roku. Tężnie zaprojektowano na planie wieloboku z usytuowanymi od frontu wieżyczkami, tak by tworzyły zamkniętą przestrzeń na podobieństwo murów obronnych.
     Obecnie w środku jak i na zewnątrz można do woli korzystać z leczniczego działania rozpylonych kropelek solanki. Na szczycie tężni, na całej długości, znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę miasta i Parku Solankowego. W okresie letnim ozdobą parku są wielobarwne, starannie pielęgnowane dywany kwiatowe.
     Poza typowym leczeniem sanatoryjnym inowrocławskie uzdrowisko oferuje również pobyty profilaktyczne, rehabilitacyjne, odchudzające i rekreacyjne, także weekendowe.
     Najcenniejszym zabytkiem miasta jest XII-wieczny, kamienny romański kościół Najświętszej Marii Panny zwany potocznie „ruiną”, ponieważ po pożarze w 1834 roku był w nie najlepszym stanie i faktycznie przypominał ruinę. Odbudowa nastąpiła dopiero na początku XX wieku. Na ścianach tego kościoła możemy zobaczyć ciekawe pogańskie maski. Poza kościołem, warto również odwiedzić Muzeum im. Jana Kasprowicza – poety urodzonego w Szymborzu pod Inowrocławiem.